Osmanlı Devletinde işler iyi gitmeyince önce kadim tarihimize dönelim denildi. Netice alınamadı. Ardından yenilgi aldıkları batı dünyasında ne var oradan “bir şeyler” alalım denildi. Bir şey yerine “her şey” alındı. Sonuç malum.

Gün geçtikçe “batıdan alınanlara” isim bulma gayretleri de arttı. Çok geçmeden sihirli kelime bulundu! Osmanlı “muasır medeniyet” diyordu. Günümüzde kelime biraz da yozlaşarak “modernizm” oldu.

Tabi bu bir günde olmadı. Toplumun bir kesimi yapmadı. Bir kişi yapmadı. Bir çok nesne, bir çok amil bir araya geldi. Dün basit görülen nesne bu gün devasa meseleye dönüştü. Bir kereden bir şey olmazlar her sefere hatta kurala kaideye dönüştü. Ne kültür oluştu, ne medeniyet ne de modernizm. Ne doğulu kaldık, ne batılı olduk. Ne suçu bulabildik ne suçluyu.

Her şeyi birbirinin içine boca ettiğimiz toplumumuzda mücazatla mükafatı ne yapacağımızı bilemez olduk.

Modernizmle beraber birbirine mecz ettiğimiz dev aynasındaki cücelerle, nereden ne şekilde geldiğini bilmediğimiz tek “dişi kalmış canavarları” eşit saydık. Bizden saydık. Hoop aldık kabul ettik. Başkalarına reva gördüğümüzü kendimize gelince “üstümüze afiyet” dedik, kaçtık. Başkalarında kınadıklarımızı kendimize gelince “olur canım, ne olacak yahu” dedik, konuyu kapattık. İşimize geleni işimize geldiği gibi aldık, kabul ettik, sevdik, koruduk. Ham yüzünü, çirkin yönünü, hastalığını, toplumu ve insanları rahatsız eden yönlerini bin türlü örtü ile kapattık, geçiştirdik.

Sonra ne oldu? Ne olacak modernleştik!

Muasırsak, modernsek ne olması gerekiyordu ne oldu? İlk aklımıza gelenleri ifade edelim.

Toplumun ruhunu, insanın ruhunu bulması gerekiyordu.

İçinde yaşadığı toplumu ve insanların ruh yapılarını, halini, ahvalini, sevgisini, göz yaşını aşağılayan ruhlar türedi.

Toplum ve insanlar ihtiyacını gidermek, üretim yapmak için ortalama bir alet ve edevat kullanıyordu. Modernizimle birlikte bir sürü alet, edevatı hayatımızın tam da ortasına koyup bizi bağımlı kıldılar. Kimse itiraz etmesin için de adına teknoloji dediler.

Sonrası malum.

Modernizmin, teknolojinin getirdiklerine mi sevinelim, götürdüklerine mi ağlayalım bilemedik. Öyle bir hale geldi ki teknoloji bağımlığı, teknolojiye itiraz edenleri anında aforoz eden cinsler türedi.

Toplum ve insanlar bildiği ile var olur. Modernizim bilmemizi sağladı. Ama olmamızı sağlayamadı. Toplumun içinden az da olsa bilen ve olan insanların bilgi ve olmaları ile alay eden, itibarsızlaştıranlar türedi.

Topluma yön veren öncü insanlar vardı. Doğruları yazan kitaplar vardı. Akıllı ve şuurlu insanlar vardı. Modernizm bilgiyi çoğalttı, şuuru yok etti. Hiçbir şey bilmeden okumadan bilenleri çağalttı. Öncü ve büyük insanları zemmeden, kitaplarda yazanları yok sayanlar türedi.

Toplumun varlığına, insanın varlığına saygı duyulması gerikiyordu.

Toplumun ve insanların varlığı ile  alay eden ruhlar türedi.

Toplumun inancına, insanların inancına saygı duyulması gerekiyordu.  

İnançları beğenmeyenler türedi.

Toplumun, insanların dinlerini (özellikle islamın) öğrenmeleri, yaşamaları gerekiyordu, öğrenilmesine izin verilmedi, alay edildi, dini kavramların altı boşaltıldı.

İslam dininden kaynaklanmayan sebepleri İslama yükleyenler türedi.

Dini gayrette olanları beğenmeyenler türedi.

Eğitim sistemimiz ihtiyacımıza göre şekillenmesi, yapılması gerekiyordu. Sil baştan eğitim tasarlandı. Öceki bildiklerimizi yok sayanlar türedi.

Yeni tasarladıkları eğitimi alanları da beğenmeyenler türedi.

Toplumun, insanların alışveriş anlayışı vardı, selam senetti. Ticari ahlak, ekonomik anlayış ve algımızı bozup, toplumun ve insanların eline geçen üç kuruşu beğenmeyenler türedi.

Toplum tek bir cins ve insan tipinden ibaret değildi. Kimse kimseden üstün değildi. İnsan sadece insandı. İnsanların doğuştan gelen özelliklerini (ırkını, dilini, cinsiyetini) beğenmeyenler türedi.

Toplumun, insanların hedefleri, gayeleri ve gayretleri vardı. Önce onlar silindi. İhya edilmesi, yüceltilmesi gerekiyordu, dünü unutturanlar, toplumun hafızasını yok edenler, insanların aklını karıştıranlar, çeşitli bahanelerle önümüzü kesenler türedi.

Toplumun, insanların yeme alışkanlıkları vardı. Saygı duyulması gerekiyordu. Yediğimize, içtiğimize karışan ruhlar türedi.

Toplumun, insanların ihtiyaçlardan ve geleneklerden gelen kılıkları kıyafetleri vardı. Giydiklerimize karışan ruhlar türedi.

Toplumların, insanların düşüncelerini söylemeleri, özgürlük alanları genişlemeliydi. Özgürlüğünüzü kısıtlayan, sizin adınıza düşünen, konuşan, sizi konuşturmayan ruhlar türedi.

Toplumda ve insanlarda her şeye rağmen bir şeyler yapma gayreti içinde olanları tehdit eden ruhlar türedi.

Toplumun, insanların kendi geleceklerine karar vermeleri gerekiyordu. Toplumun adına, insanlar adına istikballerine karar verenler türedi.

Toplumun ve insanların arasında olanlar kendi içinde kalmalıydı. Yani kol kırılıp yen içinde kalmalıydı. Ama dostu / komşuyu ağyara şikayet edenler türedi.

Toplumun ve insanların içinde özü sözü bir, saygın ve sayılır, ağır oturup batman kalkan insanlar vardı. Modernizmle birlikte her şeyi bilen, şeytana pabucu ters giydiren aklı evveller türedi.

Ve en kötüsü de sana, sen olduğun için tahammül edemeyenler türedi.

Daha da var. Var olmasına da hikaye uzar gider.

Onun için bu tip türedilerden kurtulmak için ne yapmak lazım?

Son cümleyi baştan söyleyelim türedilere itibar etmeyeceksin.